Longwy email verwijst naar kunstvoorwerpen, ambachtelijk of semi-industrieel vervaardigd door de Faïenceries et Émaux de Longwy, een van de belangrijkste steden in Meurthe-et-Moselle.

De fabriek werd opgericht in 1798 en nam zijn intrek in een voormalig karmelietenklooster. De fabriek produceerde eenvoudig aardewerk volgens processen die verschillende aardewerkfabrieken in Lotharingen, het Groothertogdom Luxemburg en Saarland gemeen hadden. Vanaf 1799 werd de productie van serviesgoed en andere keramische stukken industrieel georganiseerd.

De fabriek produceerde toen twee soorten aardewerk:

De decoratie op het servies en het servies is nog steeds met de hand geschilderd. Nadat Jean-Antoine de Nothomb het bedrijf had gekocht, gebruikte de werkplaats fijn wit emailleren. Bij deze techniek wordt een ondoorzichtig glazuur op het keramiek aangebracht.

Henri-Joseph d'Huart, schoonzoon en opvolger van Jean-Antoine de Nothomb, moderniseerde de fabriek en introduceerde vanaf 1836 een nieuw glazuur. Émaux de Longwy bakte zijn keramiek vervolgens in cokesovens. Deze verandering verbeterde het uitzicht van de koekjes aanzienlijk, ze werden witter. Vanaf 1840 past het bedrijf de druktechniek toe.

Les Émaux de Longwy beleefde een razendsnelle opkomst vanaf 1866, toen de gebroeders Hippolyte en Fernand d'Huart de bestellingen overnamen. De versieringen op het servies werden artistieker en de fabricagetechnieken complexer. De fabriek voegde de Grand Feu-, Petits Feux-, Flammés-, Bleu de Sèvres- en Brocatelle-processen toe aan het productieproces.

Het bedrijf produceerde officieel geëmailleerde stukken vanaf 1872, serviesgoed en decoratieve of siervoorwerpen van keramiek gemaakt van Franse barbotine. Deze pasta bevat water, klei en kaolien.

De slip wordt 's nachts in een cokesoven op 1.050°C gebakken. De eerste bakbeurt levert een witte terracotta op die biscuit wordt genoemd.

Een decorateur drukt vervolgens lijnen af met zwarte inkt, die overeenkomen met de patronen en ontwerpen op het stuk. Het biscuit is erg poreus en absorbeert de inkt vrijwel onmiddellijk. De zwarte inktlijnen dienen ook om de kleuren te verdelen en te voorkomen dat ze zich tijdens de tweede stook mengen - vandaar de naam cloisonné emailleren of verdelen.

De kunstenaar vult vervolgens elke cel tussen de zwarte inktlijnen met gekleurd glazuur. De ambachtslieden van Émaux de Longwy gebruiken traditioneel de druppel-per-druppel techniek. Hierbij wordt een druppel gekleurd email naast een andere druppel geplaatst, totdat een gebied met dezelfde kleur volledig gevuld is. Aan het einde van het emailleren wordt het stuk opnieuw gebakken op 750°C gedurende een nacht.

Emaille bellen kunnen zich vormen en barsten tijdens deze tweede branding. De decorateur retoucheert het stuk dan. Het werkstuk wordt dan opnieuw gebakken op 750°C. Na deze derde branding brengt de kunstenaar de emaillevergulding aan voor een laatste ronde in de oven van 600 °C.

Om de barsten in het glazuur te benadrukken, brengt de kunstenaar sienna aan over het hele oppervlak. Deze finishing touch benadrukt de diepte en het volume van de kleuren van het glazuur, twee kwaliteiten die ander aardewerk niet bezit.

In weerwil van de groeiende reputatie van de Longwy-fabriek, hebben recente Longwy emails die na de jaren 1970 zijn geproduceerd weinig waarde op de veilingmarkt.

In feite schatten verzamelaars dat de productie van Longwy-emails interessant bleef tot in de jaren 1980. Gewone stukken worden verkocht voor 20 tot 80 euro: borden, bonbonnières, potten, ...

Aan de andere kant kunnen biedingen oplopen tot enkele duizenden euro's voor handgeschilderd Longwy email daterend van het einde van de 18e eeuw voor creatie. De meest gezochte modellen kwamen uit het atelier tijdens de Huart-periode, met name dat van de broers Fernand en Hippolyte tussen 1866 en 1918.

Een belangrijke vaas uit de Huart frères periode bracht €16.000 op en is gedateerd 1878.

De fabriek onderging in deze periode een razendsnelle transformatie. Dankzij het gebruik van nieuwe bak- en verftechnieken begon de fabriek echt geglazuurde stukken te maken die konden wedijveren met Engels fijn aardewerk.

Tijdens de Huart-periode - de gouden eeuw van het Longwy email -, werkte de fabriek samen met vele beroemde schilders en beeldhouwers om unieke stukken te produceren. Prestigieuze handtekeningen begeleiden de Longwy stukken. De barbotines van Cirode bieden een vloeiende en onvergelijkbare afwerking, die zeer gewaardeerd wordt door verzamelaars. Aristide Croisy leende zijn beeldhouwkunst aan de ateliers van Longwy en tekende gebeeldhouwde vazen met Art Deco en Art Nouveau invloeden voor het merk.

Andere kunstenaars drukten hun stempel op het email van Longwy in de 19e en 20e eeuw, Dit waren onder andere Eugène Carrière, Louis Ernie, Ernest Quost, Paul Émile Morlon en Charles Rudhardt, beroemd om zijn roodbruine scherven versierd met cabochons. De fabriek werkte samen met hedendaagse en moderne kunstenaars die aanhangers waren van de Japanse of abstracte kunst om objecten te creëren die erg in trek waren bij verzamelaars. Zo zijn de werken van Longwy, ontworpen of voorzien van de handtekening van Jean Boggio, Danilo Curetti, Maurice Paul Chevallier, het duo Garouste & Bonetti, Claude Levy (bekend om zijn polychrome aardewerken werken), Hélène Gabet, Jean Luce, Jean Olin en, meer recentelijk, Léa Valentin, bijzonder interessant voor verzamelaars.

Een Boule Coloniale vaas van Maurice Paul Chevalier kan worden geschat op bijna 5.000 euro. Een genummerde vaas van Danilo Curetti, de Normandie, werd verkocht voor 7.800 euro.

Langwerpige verzamelaars van email zijn gevoelig voor de zeldzaamheid en de staat van stukken die beschikbaar zijn op de veilingmarkt. Scheuren, haren en andere sporen van impact kunnen de geschatte prijs beïnvloeden, zelfs als het werk is voorzien van de stempel van een groot kunstenaar.